Eigenzinnige modecreaties
Agnes van Dijk creëerde de prachtige creaties voor de fotoshoot met OG3NE in het ForYou Magazine. Wie is de vrouw achter de jurken van pauwenveren, zeewier, mandarijnenschillen en waar haalt ze haar inspiratie vandaan? Agnes vertelt over haar visie, werkwijze en dromen.
Vroeger
‘Als kind was ik altijd al creatief. Dat heb ik van mijn moeder. Zij was vaak in de weer met stofjes en ze maakte zelf haar eigen kleding. Dit deed ik ook vanaf mijn veertiende. Ik wilde heel graag naar de modeacademie, maar helaas zagen mijn ouders hier geen toekomst in. Wel mocht ik op privéles bij een coupeuse, die mij de fijne kneepjes van het vak heeft geleerd.’
Passie
‘Ik heb jarenlang gewerkt in de welzijnssector en dat was prima. Van binnen borrelde mijn passie voor kunst en mode toch weer op. Ik besloot om een parttime studie te volgen aan de kunstacademie. Zo’n tien jaar geleden hakte ik de knoop door en nam ik ontslag. Ik koos voor de kunst. Een beslissing waar ik nooit spijt van heb gehad!’
Eigen bedrijf
‘Het opstarten van een eigen bedrijf is toch best wel spannend. En in het begin is het keihard werken, zonder dat je er meteen wat voor terugkrijgt. Nu kan ik, gelukkig, de vruchten ervan plukken. Maar zo is het niet altijd geweest. Het scheelt dat ik als mens snel tevreden ben. Ik hoef geen duur huis, dikke auto of een zeilboot. Nee, ik doe wat mij gelukkig maakt en dat vind ik het allerbelangrijkst!’
Fotoshoot
‘Mijn werk is heel erg afwisselend en dat maakt het leuk. Bij bijvoorbeeld de shoot van OG3NE was ik de hele dag aanwezig en moest ik veel overleggen met de productieleider Elly. Vroeg op de ochtend begon ik met het uitstallen van alle kleding en accessoires. Zo was het overzichtelijk wat ik allemaal heb meegenomen. Ik zorg er altijd voor dat ik reservecreaties bij me heb. Mocht iets niet mooi lijken of het model wil het niet dragen dan heb ik een back-up plan. Voordat ik het wist was het half 7 en was de shoot voorbij!’
Fascinaties
‘Ik haal mijn inspiratie écht overal vandaan. Maar als ik een paar van mijn fascinaties zou moeten noemen, dan zijn het vrouwenthematiek, bijzondere materialen, de natuur en andere kunstenaars. Zo werd ik een tijd geleden gegrepen door het vrouwenprobleem ‘cellulite’. Iedereen heeft het en niemand komt er vanaf. Hoe kan ik dat goed aanpakken? Ik wilde er iets mee doen. Cellulite wordt ook wel de sinaasappelhuid genoemd en zo kwam ik op de associatie ‘schillen en schijven’. Ik maakte de CelluLiteDress van mandarijnenschillen en schijven als ode aan de cellulite van de vrouw.’
Trots
‘Eigenlijk ben ik, stiekem, wel gewoon trots op mezelf dat ik deze stap heb durven zetten. Ik besef dat ik best wel een bofferd ben die de luxe heeft om dit te mogen doen. Ook ben ik blij dat ik heb vastgehouden aan de ideeën waarvan ik weet dat ze goed zijn. Iedereen wil je natuurlijk vertellen wat wel of niet goed is. Mijn nuchtere ik vertelde me om me niet gek te laten maken. Ik ben blijven staan achter mijn eigen creaties en daar borduur ik steeds op voort.’
Dromen
‘Of ik nog dromen heb? Zoveel! Het lijkt me erg mooi om zelf een evenement te organiseren met mijn creaties. In samenwerking met iedereen waar ik al eerder mee heb mogen werken. Een avondvullend programma vol prachtige creaties. Ook hoop ik ooit de kans te krijgen om het theater in te kunnen, met een verhalende voorstelling over modekunst. Maar mocht dit niet lukken, dan is dat ook oké. Ik ben een tevreden mens en er komen steeds leuke dingen op mijn pad.’
-
Op de kleuterschool was Marjo al ‘kunstenaar in de dop’. Schilderen met verf op de grote vellen papier vond zij toen het allerleukste. Ook was zij vaak aan het knutselen, waarbij zij soms dagenlang genoot van het boetseren met klei. -
Aan de rand van het uitgestrekte natuurgebied ’t Roegwold, waar rietmoerassen zacht ruisen in de wind en vogels hun plek vinden tussen water, graslanden en bosranden, ligt natuurbegraafplaats Roegwold. Een plek waar de natuur haar eigen ritme volgt en waar rust, ruimte en herinnering samenkomen. Het landschap leeft hier. In het voorjaar bloeien zeldzame orchideeën in de kruidenrijke graslanden, vogels broeden in het riet en het water weerspiegelt de lucht. -
Wanneer je te horen krijgt dat je ongeneeslijk ziek bent, staat de wereld stil. Het is een fase waar je meestal niet op voorbereid bent, maar die wel grote vragen oproept. Over pijn en zorg, maar ook over kwaliteit van leven, angsten en afscheid. -
Afscheid nemen hoort onlosmakelijk bij het leven. Het is vaak een periode waarin emoties, praktische zaken en hectiek samenkomen, waardoor nabestaanden veel van de uitvaart onbewust aan zich voorbij zien gaan. Steeds vaker kiezen families er daarom voor om een afscheidsfotograaf in te schakelen. -
Uitvaartzorg Eefje staat voor een manier van afscheid nemen waarin rust, aandacht en echtheid centraal staan. Geen vaste draaiboeken, geen haast, maar ruimte voor wie iemand was en voor wat er nodig is in het moment. Oprichtster Eefje Visser begon in 2016 vanuit een diep persoonlijk verlangen: toen haar man op jonge leeftijd overleed, merkte zij hoe weinig ruimte er soms is voor eigen wensen, voor rituelen die écht passen, voor de verhalen die een leven kleur hebben gegeven. -
Natuurbegraven is de oudste en meest natuurlijke manier om een overledene te begraven. Een manier om het lichaam terug te geven aan de natuur. Zomerlanden is de eerste, grote natuurbegraafplaats in Zuid-Holland. Hier kun je kiezen voor een eigen plek in de natuur met eeuwigdurende grafrust. -
In een tijd waarin verlies de adem beneemt en alles even stil lijkt te vallen, kan het een enorme steun zijn wanneer iemand een stukje van de zorg uit handen neemt. Bij AnnaAnna Gedenktekens gebeurt dat met warmte en een diep besef van wat herdenken werkelijk betekent. Niet alleen in het ambacht van een gedenkteken, maar juist in het luisteren, het samen zoeken en het creëren van een plek die klopt. -
Wat wil je dat mensen niet over jou vergeten als je er niet meer bent? Mensen die aan het einde van hun leven zijn gekomen, willen vaak nog veel vertellen. Herinneringen, familieanekdotes, een persoonlijke boodschap. De Laatste Letters legt al deze verhalen en woorden vast in een mooi vormgegeven boek, aangevuld met persoonlijke foto’s. Een troostrijke en tastbare nalatenschap voor nabestaanden. -
Wanneer iemand overlijdt, lijkt de tijd tegelijkertijd stil te staan en juist sneller te gaan dan ooit. Er moet veel geregeld worden, terwijl emoties alle ruimte vragen. Juist in die dagen verlangen nabestaanden vaak niet naar grootse woorden of ingewikkelde keuzes, maar naar rust. Naar iemand die overzicht houdt. Naar een vertrouwd gezicht dat stap voor stap meeloopt. -
De laatste levensfase start niet pas wanneer het bijna zover is. Volgens Monique Branse, oprichter van Stichting JouwLaatsteLevensfase/Tenslotte, begint die fase al op het moment dat je wordt geconfronteerd met de eindigheid van het leven. Door een diagnose, een ziekte of ouderdom. ‘Het gaat niet alleen om de palliatieve of terminale fase. Juist in de periode daarvoor kun je nog zoveel zelf bepalen en vormgeven’, vertelt Monique.