In gesprek met … Addy van den Krommenacker
Hij heeft al veel royals én VIP’s uit binnen- en buitenland mogen kleden, maar ons covermodel Estavana Polman kwam nog niet op dat lijstje voor. Addy van den Krommenacker: ‘Het was een feest om met Estavana te werken. Als sportster is zij alle poespas die bij een glamourshoot komt kijken niet gewend, maar juist dan is het extra leuk om te kunnen uitpakken!’
Nuchterheid
‘Met een ruime selectie van mijn favoriete creaties, grote galajaponnen van brokaatzijde, met chiffons en outfits vol pailletten zijn we naar Scheveningen gegaan voor de fotoshoot. Estavana woont in Denemarken, waardoor doorpassen niet mogelijk was. Dat bleek trouwens niet eens nodig: ze heeft de perfecte maten, een prachtige lengte én een fantastische uitstraling. In plaats van een internationale handbalcarrière zou ze ook topmodel kunnen zijn. Hoe leuk zou dat zijn: hand in hand met haar de catwalk op als afsluiter van de fashionshow!’, droomt de Nederlandse couturier hardop. ‘Maar omdat dat zo ver van haar af staat, maakt het ook dat dit zo’n bijzondere shoot was. Het is zo bijzonder fijn met Estavana werken door haar nuchterheid. Ze liet alles gebeuren in de meest bijzondere jurken, maar leek ook ontzettend blij dat al die glamour niet bij haar dagelijks leven hoort. Ik begrijp dat haar dochtertje het maar wat gek vond, toen mama met getoupeerd haar en glitterende outfit FaceTimede tussen de bedrijven door!’
Mode en muziek
De interesse voor mode begon al in Addy’s jonge jaren. ‘Als klein jongetje zat ik vroeger al altijd aan de keukentafel prinsessen in baljurken te tekenen. Ik droomde ervan dat mannequins in mijn jurken van zo’n grote showtrap af kwamen lopen. Heel indrukwekkend. Naast mode was ik trouwens ook veel bezig met muziek. Op de middelbare school heb ik zelfs samen met een paar jongens een bandje opgericht. Op het moment dat we bijna een platencontract kregen, begaf mijn stem het. Mijn wereld stortte in! Daarna ben ik me volledig op mijn andere passie gaan richten: mode. Ik wilde dolgraag naar de modeacademie en heb me daar, zonder dat iemand het wist, voor aangemeld. Tot mijn grote vreugde werd ik aangenomen, maar het mocht niet van mijn ouders. Ik was geen recalcitrante puber, dus heb ik me daarbij neergelegd en ik ben via het uitzendbureau aan het werk gegaan.’
Tic Tac
Toch verloor de modewereld niet zijn aantrekkingskracht op de jonge Addy en hij besloot in de avonduren een opleiding te volgen om zijn stoffenkennis te vergroten. Dat kwam hem goed van pas toen hij op 20-jarige leeftijd aan de slag kon als verkoper en inkoper van boetiek Tic Tac in Den Bosch. ‘In die periode ontwierp ik ook. De boetiek zag wel wat in mijn ontwerpen en het liep heel goed, tot het moment dat er één misser tussen zat en ze me te vooruitstrevend vonden. Sindsdien werd ik meer in toom gehouden.’
Eerste show
Toen Addy tien jaar later, samen met een vriend, de kans kreeg om de boetiek over te nemen, werkte hij hard om de damesmodezaak te upgraden. ‘Door mijn werk als inkoper had ik veel kennis opgedaan en internationale contacten gelegd. Daardoor kon ik allerlei grote merken, zoals Dolce & Gabanna en Versace, naar Nederland halen.’ In 1997 gingen Addy en zijn zakelijke partner uit elkaar en opende de couturier in een ander pand in Den Bosch zijn eigen boetiek. ‘Ik had niet meer zoveel grote merken, maar die nieuwe start gaf me wel veel energie. Toch kon ik niet echt vinden wat ik zocht. Eigenlijk uit nood ben ik toen mijn eigen ontwerpen gaan verkopen. Het bleek een succes en toen ben ik verder gegaan. Binnen een jaar had ik een hele collectie ontworpen en raakte alles in een stroomversnelling. In 2002 hield ik mijn eerste show met eigen ontwerpen. Die haalde de voorpagina van de Telegraaf en dat leverde nog meer aandacht op.’
Laatbloeier
Sindsdien lijkt het leven van de couturier uit louter successen te bestaan. ‘Eigenlijk is mijn carrière pas op mijn 50e begonnen’, realiseert Addy zich. ‘Toen ik 45 was, zat ik in een soort crisis. Dat was nog voordat ik mijn eigen zaak begon. Ik zat een beetje op een dood punt. Wat had ik tot op dat moment eigenlijk met mijn leven gedaan? Ik ben gaan reizen en heb me neergelegd bij de situatie. Het is wat het is. Ik ben een nieuwe zaak begonnen en vanaf dat moment viel ik eigenlijk van de ene verrassing in de andere. Bij de Alta Roma Fashion Week in Rome maakte ik mijn internationale debuut, ik ben geridderd in de orde van Oranje-Nassau en heb de Premio Moda-award in Venetië gewonnen. Ik heb de hoogste adel van Europa en veel bekende mensen in binnen- en buitenland mogen kleden. Het voelde elke keer weer als een cadeau. Alles wat er is gebeurt, was prachtig. Ik denk weleens dat, als mijn succes al op mijn 20e was begonnen, ik er minder van had genoten, want je moet altijd door.’
Faillissement
Ongeveer een maand nadat de sympathieke couturier het verhaal over zijn passie aan ForYou Magazine vertelde, moest hij noodgedwongen zijn faillissement aanvragen. ‘Een loodzware dag en één van de moeilijkste beslissingen in mijn leven’, vertelde een aangeslagen Addy aan de media.
-
Op de kleuterschool was Marjo al ‘kunstenaar in de dop’. Schilderen met verf op de grote vellen papier vond zij toen het allerleukste. Ook was zij vaak aan het knutselen, waarbij zij soms dagenlang genoot van het boetseren met klei. -
Aan de rand van het uitgestrekte natuurgebied ’t Roegwold, waar rietmoerassen zacht ruisen in de wind en vogels hun plek vinden tussen water, graslanden en bosranden, ligt natuurbegraafplaats Roegwold. Een plek waar de natuur haar eigen ritme volgt en waar rust, ruimte en herinnering samenkomen. Het landschap leeft hier. In het voorjaar bloeien zeldzame orchideeën in de kruidenrijke graslanden, vogels broeden in het riet en het water weerspiegelt de lucht. -
Wanneer je te horen krijgt dat je ongeneeslijk ziek bent, staat de wereld stil. Het is een fase waar je meestal niet op voorbereid bent, maar die wel grote vragen oproept. Over pijn en zorg, maar ook over kwaliteit van leven, angsten en afscheid. -
Afscheid nemen hoort onlosmakelijk bij het leven. Het is vaak een periode waarin emoties, praktische zaken en hectiek samenkomen, waardoor nabestaanden veel van de uitvaart onbewust aan zich voorbij zien gaan. Steeds vaker kiezen families er daarom voor om een afscheidsfotograaf in te schakelen. -
Uitvaartzorg Eefje staat voor een manier van afscheid nemen waarin rust, aandacht en echtheid centraal staan. Geen vaste draaiboeken, geen haast, maar ruimte voor wie iemand was en voor wat er nodig is in het moment. Oprichtster Eefje Visser begon in 2016 vanuit een diep persoonlijk verlangen: toen haar man op jonge leeftijd overleed, merkte zij hoe weinig ruimte er soms is voor eigen wensen, voor rituelen die écht passen, voor de verhalen die een leven kleur hebben gegeven. -
Natuurbegraven is de oudste en meest natuurlijke manier om een overledene te begraven. Een manier om het lichaam terug te geven aan de natuur. Zomerlanden is de eerste, grote natuurbegraafplaats in Zuid-Holland. Hier kun je kiezen voor een eigen plek in de natuur met eeuwigdurende grafrust. -
In een tijd waarin verlies de adem beneemt en alles even stil lijkt te vallen, kan het een enorme steun zijn wanneer iemand een stukje van de zorg uit handen neemt. Bij AnnaAnna Gedenktekens gebeurt dat met warmte en een diep besef van wat herdenken werkelijk betekent. Niet alleen in het ambacht van een gedenkteken, maar juist in het luisteren, het samen zoeken en het creëren van een plek die klopt. -
Wat wil je dat mensen niet over jou vergeten als je er niet meer bent? Mensen die aan het einde van hun leven zijn gekomen, willen vaak nog veel vertellen. Herinneringen, familieanekdotes, een persoonlijke boodschap. De Laatste Letters legt al deze verhalen en woorden vast in een mooi vormgegeven boek, aangevuld met persoonlijke foto’s. Een troostrijke en tastbare nalatenschap voor nabestaanden. -
Wanneer iemand overlijdt, lijkt de tijd tegelijkertijd stil te staan en juist sneller te gaan dan ooit. Er moet veel geregeld worden, terwijl emoties alle ruimte vragen. Juist in die dagen verlangen nabestaanden vaak niet naar grootse woorden of ingewikkelde keuzes, maar naar rust. Naar iemand die overzicht houdt. Naar een vertrouwd gezicht dat stap voor stap meeloopt. -
De laatste levensfase start niet pas wanneer het bijna zover is. Volgens Monique Branse, oprichter van Stichting JouwLaatsteLevensfase/Tenslotte, begint die fase al op het moment dat je wordt geconfronteerd met de eindigheid van het leven. Door een diagnose, een ziekte of ouderdom. ‘Het gaat niet alleen om de palliatieve of terminale fase. Juist in de periode daarvoor kun je nog zoveel zelf bepalen en vormgeven’, vertelt Monique.