Zwemmer Maarten van der Weijden: ‘Accepteer pech en leef’
Zijn dubbele Kanaaloversteek in augustus was voor hem ‘slechts’ een trainingstochtje, want Maarten van der Weijden streeft een veel groter doel na: volgend jaar wil hij de Elfstedentocht zwemmend afleggen. ‘Voor mij is dit de meest extreme uitdaging’, realiseert de olympisch kampioen zich. ‘Maar als ik mijn talent kan gebruiken om met deze sponsortocht kankeronderzoek te financieren zodat nog meer mensen deze ziekte overleven, wil ik dat gewoon doen.’
Auteur: Monique Bons
Leukemie
Hij was nog maar 19 jaar toen bij hem leukemie werd geconstateerd. ‘Dat was een zwarte periode, maar tegelijkertijd ook een keerpunt in mijn leven. Ik was zó enorm ziek en zag al dat leed van anderen om me heen; dat heeft me echt gemaakt tot wie ik ben. Ik ben erdoor veranderd.’ Maarten zucht en is even stil. ‘Ik was de meest luie patiënt die je je maar kunt voorstellen. Als sporter was ik gewend om naar mijn lichaam te luisteren. Ik was vermoeid, dus ik nam rust. Ik lag alleen maar in bed en deed verder niks’, vertelt hij met zachte stem verder. ‘In tegenstelling tot veel andere patiënten om me heen die ik zag knokken tegen hun ziekte. Zij stierven terwijl ik het geluk had om te blijven leven doordat ik een nieuwe behandeling kon ondergaan. Deze stamceltransplantatie was op dat moment echt een doorbraak in leukemieonderzoek. Een onderzoek dat mede mogelijk was gemaakt dankzij financiering van het KWF.’
Iets terugdoen
‘Ik ben niet beter geworden omdat ik hard gevochten heb. Ik heb de kanker niet overwonnen. Als ik dat zou beweren, haal ik de mensen die zo hard hebben geknokt om beter te worden en het toch niet gehaald hebben alleen maar neer. Nee, ik heb gewoon heel veel geluk gehad. En dat maakt mij extreem dankbaar. Ik wil iets terugdoen voor de mensen die nu ziek zijn, want onderzoek blijft nodig. Daarom zet ik mij in voor kankeronderzoek, zodat nóg meer mensen met kanker hetzelfde geluk mogen ervaren als ik.’
Dankbaar
‘Sinds ik kanker heb gehad, leef ik heel erg vanuit mijn gevoel’, vervolgt Maarten zijn verhaal gepassioneerd. ‘En dat heeft me doen beseffen dat ik bewustere keuzes wil maken. Waren mijn studie en die succesvolle baan bij Ahold nu eigenlijk echt wat ik wilde? Ik kwam erachter dat ik mijn leven zelf wilde vormgeven; ik wilde meer tijd doorbrengen met mijn twee prachtige dochters. Het is sowieso een wonder dat ik na de behandelingen die ik tijdens mijn ziekte heb ondergaan nog vader ben geworden, en ook dat is iets waar ik ontzettend dankbaar voor ben. Dat is ook mijn levensmotto geworden: accepteer pech, leef je leven. Ik wil mensen raken, iets terugdoen. Daar is deze Elfstedentocht ook een voorbeeld van. Ik liep al bijna twee jaar met het idee rond, maar heb eerst dingen uitgezocht en voorbereid voordat ik het bekend heb gemaakt. Mensen mogen meezwemmen om met zijn allen zoveel mogelijk geld binnen te halen, want dat is uiteindelijk mijn doel.’
Opbrengt voor kankeronderzoek
De Maarten van der Weijden Foundation (MWF) zal de opbrengst verdelen onder elf onderzoeken, voor elke Friese Elfstedenstad één, die met behulp van het KWF en NFK, de Nederlandse Federatie van Kankerpatiëntenorganisaties, geselecteerd worden. ‘We hebben een vergunning om per stad 1000 zwemmers te laten meedoen, die een afstand van 500 of 2000 meter kunnen meezwemmen. We vragen per persoon 11 euro om de kosten te dekken, maar daarnaast willen we dat elke deelnemer zich voor 1000 euro laat sponsoren; een bedrag dat volledig ten goede komt aan kankeronderzoek.’
Rauw en puur
‘Het komende jaar ga ik me voorbereiden op de tocht, die van 18 tot 20 augustus 2018 plaatsvindt. Ik weet nog niet zeker of het lukt, maar ik ga absoluut stretchen naar het maximale doel. Het liefst zwem ik drie dagen non-stop. Net als mijn tocht over Het Kanaal krijg ik elke twintig minuten eten en drinken uit een bidon die me via een stok wordt aangereikt. Dan draai ik even op mijn rug om te drinken en dan zwem ik weer verder. Die eerste nacht kom ik wel door, maar van de tweede nacht ben ik nog niet helemaal zeker. Stel dat dat niet lukt, dan kan het zijn dat ik even een halfuurtje rust neem. Dat doe ik dan gewoon in het water. Op een luchtbed. Want het moet wel rauw en puur blijven.’
Toekomst
Maar ook na de Elfstedentocht blijft Maarten niet stilzitten. ‘Ik wil de MWF duurzaam maken. Er zullen meer initiatieven komen, maar alle pijlen zijn nu op de Elfstedentocht gericht. Ik heb tal van ideeën, maar het werkt beter als ik die nog even in mijn hoofd houd. Ik moet eerst aftasten wat de mogelijkheden zijn.’
Zwem ook mee
Wil jij met Maarten van der Weijden mee zwemmen of als vrijwilliger je steentje bijdragen? Op www.maartenvanderweijdenfoundation.nl lees je alles over de stichting en op www.11stedenzwemtocht.nl kun je je aanmelden als zwemmer of vrijwilliger.
-
Op de kleuterschool was Marjo al ‘kunstenaar in de dop’. Schilderen met verf op de grote vellen papier vond zij toen het allerleukste. Ook was zij vaak aan het knutselen, waarbij zij soms dagenlang genoot van het boetseren met klei. -
Aan de rand van het uitgestrekte natuurgebied ’t Roegwold, waar rietmoerassen zacht ruisen in de wind en vogels hun plek vinden tussen water, graslanden en bosranden, ligt natuurbegraafplaats Roegwold. Een plek waar de natuur haar eigen ritme volgt en waar rust, ruimte en herinnering samenkomen. Het landschap leeft hier. In het voorjaar bloeien zeldzame orchideeën in de kruidenrijke graslanden, vogels broeden in het riet en het water weerspiegelt de lucht. -
Wanneer je te horen krijgt dat je ongeneeslijk ziek bent, staat de wereld stil. Het is een fase waar je meestal niet op voorbereid bent, maar die wel grote vragen oproept. Over pijn en zorg, maar ook over kwaliteit van leven, angsten en afscheid. -
Afscheid nemen hoort onlosmakelijk bij het leven. Het is vaak een periode waarin emoties, praktische zaken en hectiek samenkomen, waardoor nabestaanden veel van de uitvaart onbewust aan zich voorbij zien gaan. Steeds vaker kiezen families er daarom voor om een afscheidsfotograaf in te schakelen. -
Uitvaartzorg Eefje staat voor een manier van afscheid nemen waarin rust, aandacht en echtheid centraal staan. Geen vaste draaiboeken, geen haast, maar ruimte voor wie iemand was en voor wat er nodig is in het moment. Oprichtster Eefje Visser begon in 2016 vanuit een diep persoonlijk verlangen: toen haar man op jonge leeftijd overleed, merkte zij hoe weinig ruimte er soms is voor eigen wensen, voor rituelen die écht passen, voor de verhalen die een leven kleur hebben gegeven. -
Natuurbegraven is de oudste en meest natuurlijke manier om een overledene te begraven. Een manier om het lichaam terug te geven aan de natuur. Zomerlanden is de eerste, grote natuurbegraafplaats in Zuid-Holland. Hier kun je kiezen voor een eigen plek in de natuur met eeuwigdurende grafrust. -
In een tijd waarin verlies de adem beneemt en alles even stil lijkt te vallen, kan het een enorme steun zijn wanneer iemand een stukje van de zorg uit handen neemt. Bij AnnaAnna Gedenktekens gebeurt dat met warmte en een diep besef van wat herdenken werkelijk betekent. Niet alleen in het ambacht van een gedenkteken, maar juist in het luisteren, het samen zoeken en het creëren van een plek die klopt. -
Wat wil je dat mensen niet over jou vergeten als je er niet meer bent? Mensen die aan het einde van hun leven zijn gekomen, willen vaak nog veel vertellen. Herinneringen, familieanekdotes, een persoonlijke boodschap. De Laatste Letters legt al deze verhalen en woorden vast in een mooi vormgegeven boek, aangevuld met persoonlijke foto’s. Een troostrijke en tastbare nalatenschap voor nabestaanden. -
Wanneer iemand overlijdt, lijkt de tijd tegelijkertijd stil te staan en juist sneller te gaan dan ooit. Er moet veel geregeld worden, terwijl emoties alle ruimte vragen. Juist in die dagen verlangen nabestaanden vaak niet naar grootse woorden of ingewikkelde keuzes, maar naar rust. Naar iemand die overzicht houdt. Naar een vertrouwd gezicht dat stap voor stap meeloopt. -
De laatste levensfase start niet pas wanneer het bijna zover is. Volgens Monique Branse, oprichter van Stichting JouwLaatsteLevensfase/Tenslotte, begint die fase al op het moment dat je wordt geconfronteerd met de eindigheid van het leven. Door een diagnose, een ziekte of ouderdom. ‘Het gaat niet alleen om de palliatieve of terminale fase. Juist in de periode daarvoor kun je nog zoveel zelf bepalen en vormgeven’, vertelt Monique.